วันศุกร์ที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2562

ไปนั่งรถลอดอุโมงค์ที่ยาวที่สุดของเวียตนาม

 อาหารมื้อแรกที่เวียตนามกลางชื่อร้านมาดามเหงียนอร่อยพอกินได้.กินอิ่มนอนหลับในรถเกือบสองชั่วโมงไปพระราชวังไดโนยที่เมืองเว้ ประทับใจอากาศที่ร้อนตับแตก นักท่องเที่ยวหลบมุมหาร้านกาแฟแอร์เย็นๆไม่สนใจจะดูพระราชวังเท่าไหร่ จากพระราชวังพากันไปตลาดขายของชื่อดองบา ชึ่งก็ไม่มีอะไร ยืนนานๆแม่ค้าก้อไล่ดีๆๆ นึกว่าชมเราที่ไหนได้ไล่เกะกะหน้าร้านเขา เลยเดินข้ามถนนมานั่งในห้างสรรพสินค้าแทน มีแอร์เย็นสบาย ห้องน้ำก็สะอาดกว่าที่ตลาดดองบา..ร้อนจริงๆ
 พร้อมเดินทางแล้วที่สนามบินเชียงใหม่ แล้วเหินฟ้าจากเชียงใหม่ถึงสนามบินดานัง สะดวกสบาย
 การตรวจเข้าเมืองเายังเชยๆอยู่เลยทำให้ช้า แถวยาวด้วยนักท่องเที่ยวที่ส่วนมากมาจากเมืองไทย จีน เกาหลี ญี่ปุ่น ตลอดจนคนเวียตนามด้วยกันเอง

 ตามธรรมเนียมก็ต้องไปปรอกระเป๋า ดูท่าจะวนไปหลายรอบเพราะ กว่าจะผ่านด่านตรวจเวียตนามนานมาก
 ถึงแล้วครับดานังเวียตนามกลางครับ
 รอกระเป๋าครับ
 เราจะไปไหนกันต่อนะ
 ทีมเราได้กระเป๋าครบ

ไปกันขึ้นรถ 
 นั่่นไงรถบัสองทัวร์ที่เตรียมไว้
ร้านอาหารกลางวันมื้อแรกที่เวียตนาม มีผักเป็นหลักมีไ่ข่เจียวขาประจำ 
 บ้านเมืองรายทางจากดานังไปเมืองเว้










 ลองทำคลิบแต่ไม่ค่อยจะถนัดแบบนี้ครับ 

เมืองดานังกำลลังบูม มีการสร้างตึกรามมากมาย 
ถนนหนทางของเมื่องดานัง เวียตนามกลาง 
 
 อุโมงค์ของเวียตนามจากดานังทะลุเขาไปเมืองเว้ไกด์เล่าว่าเป็นที่แรกยาวที่สุดของเขา และไม่ช้าจะมีอุโมงค์คู่ขนาดอยู่ข้างๆๆกันกำลังเจาะ...เมืองไทยยังไม่มีเพราะว่าเมืองไทยไม่มีภูเขาที่กั้นระหว่างเมือง เราชอบอ้อมเขขาแทน ... เขาปิดเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสองโมงด้วยเพื่อตรวจสอบเยี่ยมจริงๆระบบความปลอดภัย


  








 ถนนเดิมที่วกวนอ้อมไปตามเชิงเขาชายทะเล



 มีปั๊มอู่อยู่คู่กัน
 บ้านจัดสรรสำหรับผู้ล่วงลับ
บ้านเขามีลูกกันเยอะไม่กี่ปีแชงเมืองไทยไปแล้ว๙๐ล้านคน มีเยอะก็ตายเยอะธรรมดา 

 รถยี่ห้อจากเมืองจีน
 บ้านเป็นห้องแถวเดี่ยว ตามแบบสังคมนิยม ไม่โอ่อ่าหรูหราฟูฟ่าแบบบ้านเรา

ถนนหลักมีรถไฟคู่ขนานไปแบบบ้านเราเช่นกัน 





ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

อะไรกันนี่